As veces quixeras dicir Non, recuar
e volver por outro sendeiro cara a túa soidade
Pero ela, agochada tralos recordos,
non che deixa alcanzala
e berra o meu nome ...
a túa soidade
fendida, dislocada ...
Así é a túa soidade
desde que, sen querer,
mentres a túa voz confesaba
o teu verdadeiro nome,
abriches infindas as túas mans ...
e a túa soidade escapou
correndo a acubillarse xunto a miña
non sei en qué punto exacto do meu corpo ...
Desde entón,
desde aquel día, fáiseche cada vez
máis difícil esquecer
que non tes cinco, senon dez dedos
na túa man ...
Desde entón,
desde aquel día, cando volves
as túas costas
para que nin os teus ollos
nin a túa boca
che traizoen,
buscando a túa antiga compañeira,
sentes a anguria
de non saber se é a ela
ou a miña soidade a quen atopas ...
e as horizontais pontes
que, as veces, nos separan,
os teus beizos envíanme eseoeses mudos
que berran unha cita naquela árbore
onde sempre
nos volvemos a atopar
......................................................
Desde o fondo ...
Desde o fondo dunha cunca de té
a miña mirada axéxate
axexa o teu pensamento que
se agocha, treme, foxe ...
que a túa meniña traizoeira delata
Avanza inexorable polas pontes
todas do teu corpo:
polas veas, polos brazos, polo esófago
tentando por tódolos medios
exteriorizarse,
afirmarse ...
E a verba
-vehículo cotía do pensamento-
indecisa detense nos teus beizos,
na barreira dos teus dentes,
antes de emerxer xa diferente
-túa e non túa, igual e distinta-
e sempre insuficiente
................................................
Al volver
El día que yo me muera
saldrá el sol por la mañana
El día que yo me muera
será domingo
o cualquier otro día de la semana
Cogerás el sombrero
como siempre que no llueve
y te irás caminando por la acera
Tomarás el café en aquella mesa
el periódico, los coches
nosequepudopasar
situsupierasloquemedijoelmuy
adioshastamañana
Al volver, en el portal
notarás que te falta mi presencia
un vacío de cristal por la derecha
Guardarás los zapatos, la cartera, el sombrero ...
y colgarás esa ausencia en una percha
junto a tantas otras cosas olvidadas que vivimos
que me diste y yo te di
........................................................
Quixera saber ...
Quixera saber onde van
as palabras caladas
os bicos, os sorrisos
as apertas gardadas
Debe haber, penso eu,
alá lonxe, no universo total
dos sentidos
unha oficina de obxectos perdidos
onde un funcionario cabal
rexistra, anota, expende
suma, resta e mesmo vende
o que sen tino
nin nós damos nin nos dan
.......................................................
Pombas no horizonte ...
Pombas no horizonte
na rúa sombras
Cazadores da noite axexando
fríos, cegos
ao lonxe
as luces da vida
Inquedas cadelas ulindo
irtas, ávidas
o seme da morte
cegadas polo inmenso ruído
xordos pola fulgurante luz ....
Silencio
Na montaña vermella
cazador e presa
na eterna noite do desamor
presa e cazador
.......................................................
¡Berro
Choro
Adoezo!
[son eu]
Estou aquí
nun mar de xentes
nun bosque de angurias
esculcando a noite
dentro de min
©Caridade Sanz
