24 de abril de 2015

Poesía hoxe e sempre


Se as coisas falassem...

As casas, algumas já centenárias.
Quanta história pra contar
Do berço e da mortalha
Tanta alegria e pesar!

Se as coisas falassem...

Uma porta, uma janela
Gente que entra e que sai
um quintal, uma cancela
Um lenço que disse "Good bye"

Se as coisas falassem

Um tarro, uma cabaça
Que levavam pro trabalho
Jazem agora sem graça
Terminou o seu fadário

Se as coisas falassem

Aquele livro da escola
Dentro dum velho baú
Um pião, uma bola
Um bordado em pano crú

Sinto que parte de mim
Comunga com estas coisas
E que elas falam sim !
Muitas histórias, tantas coisas

Texto: Manuel Santos Gil





Por trás daquela janela
Por trás daquela janela
Cuja cortina não muda
Coloco a visão daquela ...
Que a alma em si mesma estuda
No desejo que a revela.
Não tenho falta de amor.
Quem me queira não me falta.
Mas teria outro sabor
Se isso fosse interior
Àquela janela alta.

Porquê? Se eu soubesse, tinha
Tudo o que desejo ter.
Amei outrora a Rainha,
E há sempre na alma minha
Um trono por preencher.
Sempre que posso sonhar,
Sempre que não vejo, ponho
O trono nesse lugar;
Além da cortina é o lar,
Além da janela o sonho.
Assim, passando, entreteço
O artifício do caminho
E um pouco de mim me esqueço
Pois mais nada à vida peço
Do que ser o seu vizinho.
Texto: Fernando Pessoa
Foto: Fernando DC Ribeiro


--------------------------------------------------------------------




-----------------------------------------------------------------


UXÍO NOVONEYRA....e o Courel de fondo
---------------------------------------------------------------------

Músicas de salitre - A cada canto
Guadi Galego, Xabier Díaz, Guillerme Fernández & Xosé Lois Romero

Teu nome por mar e terra. Dbx.

Coplas de estrelas

Desafío

Dende a Limia

Aló

Lúa

------------------------------------------------------------------
PRIMAVERA ALENTEJANA
Rompe a aurora, nasce o dia
iluminando o montado.
Como um hino à alegria ...
ouve-se balir o gado.

Roxo, verde e amarelo,
olho à volta é o que vejo.
Não há nada assim tão belo,
ó meu querido Alentejo.


Lindos campos verdejantes
matizados de papoilas,
já não são como eram antes
mondados pelas moçoilas.

Perfumados de poejo
os campos de solidão,
é assim o Alentejo
que trago no coração.
O melro canta no silvado,
o grilo no buraquinho,
e eu por ti apaixonado,
Alentejo, meu cantinho.
Poema: Hermínia Gaidão
Portugal- a Terra e o Home

---------------------------------------------------------------

Uxío Novoneyra. 25 aniversario Grándola, revolución do cravos
Porta xorda, cravada, que o pulo sabe!
Dente, puño teso a premer valeiro!
Cando volva o vento ¿serás ti Libertá
ou somentes abalar de árbores?
Rota a corda que tempera a forza do sino
un pobo enteiro rébese no tempo
folga xeal contra da Historia.
Compría agonxarse en calquer ichó
mais seguín fóra á xistra
velando norde, estrela longa, brillo atuído.
Alguén chama, alguén agarda...
corazón lento,
sostén a gran membranza....
Grándola vila morena,
terra da fraternidade,
o pobo é quen máis ordena
dentro de ti ¡ó cidade!
Dentro de ti ¡ó cidade!
o pobo é quen máis ordena.
Terra da fraternidade,
Grándola vila morena.
En cada esquina un amigo,
en cada rostro igualdade.
Grándola vila morena,
terra da fraternidade.
Terra da fraternidade
Grándola vila morena.
En cada rostro igualdade.
O pobo é quen máis ordena.
Á sombra dunha aciñeira
que xa non sabía a idade,
xurei ter por compañeira
Grándola a túa vontade.
Grándola a túa vontade
xurei ter por compañeira
á sombra dunha aciñeira
que xa non sabía a idade

-------------------------------------------------------------

Miguel Hernandez- nanás de la cebolla
28-03-2014 (72 años de su muerte)

La cebolla es escarcha

cerrada y pobre.

Escarcha de tus días

y de mis noches.

Hambre y cebolla,

hielo negro y escarcha

grande y redonda.
   

En la cuna del hambre

mi niño estaba.

Con sangre de cebolla

se amamantaba.

Pero tu sangre,

escarchada de azúcar

cebolla y hambre.

Una mujer morena

resuelta en luna

se derrama hilo a hilo

sobre la cuna.

Ríete niño,

que te traigo la luna

cuando es preciso.
   

(Alondra de mi casa

ríete mucho,

que es la risa en tus ojos

la luz del mundo.

Ríete tanto,

que mi alma al oírte

bata el espacio.)


Tu risa me hace libre,

me pone alas.

Soledades me quita,

cárcel me arranca.

Boca que vuela,

corazón que en tus ojos

relampaguea.
  

Es tu risa la espada

más victoriosa,

vencedor de las flores

y las alondras.

Rival del sol.

Porvenir de mis huesos

y de mi amor.

Desperté de ser niño:

nunca despiertes.

Triste llevo la boca:

ríete siempre.

Siempre en la cuna

defendiendo la risa

pluma por pluma.
   

(Ser de vuelo tan alto,

tan extendido,

que tu carne es el cielo

recién nacido.

Si yo pudiera

remontarme al origen

de tu carrera.)
   

Al octavo mes ríes

con cinco azahares.

Con cinco diminutas

ferocidades.

Con cinco dientes

como cinco jazmines

adolescentes.
 

Frontera de los besos

serán mañana,

cuando en la dentadura

sientas un arma.

Sientas un fuego

correr dientes abajo

buscando el centro.
   

Vuela niño en la doble

luna del pecho:

él, triste de cebolla,

tú, satisfecho.

No te derrumbes.

No sepas lo que pasa

ni lo que ocurre.
 
 


----------------------------------------------------------------

Otro mundo-Gelman, Juan (En memoria,15-01-2014)

Cada día

me acerco más a mi esqueleto.

Se está asomando con razón.
Lo metí en buenas y en feas sin preguntarle nada,
él siempre preguntándome, sin ver
cómo era la dicha o la desdicha,
sin quejarse, sin
distancias efímeras de mí.
Ahora que otea casi
el aire alrededor,
qué pensará la clavícula rota,
joya espléndida, rodillas
que arrastré sobre piedras
entre perdones falsos, etcétera.
Esqueleto saqueado, pronto
no estorbará tu vista ninguna veleidad.
Aguantarás el universo desnudo.
-------------------------------------------------------------
 Si es tu deseo
que no vuelva a hablar
y que mi voz enmudezca ...
como estaba antes:
no hablaré más,
lo acataré hasta
que me digas otra cosa,
si ese es tu deseo.

si es tu deseo
que mi voz sea franca
desde esta colina rota:
te cantaré
desde esta colina rota
todas esas frases que conoces.
si es tu deseo
dejarme cantar.
si ese es tu deseo,
si hay la oportunidad:
deja al río fluir,
deja a los montes regocijarse,
deja derramarse tu generosidad
en todos los dolientes corazones en el infierno.
si es tu deseo
... encontrarnos bien
y traernos cerca
y unirnos fuerte.
todos tus hijos aquí
con sus jirones de luz
todos vestidos para matar
y terminar esta noche
si ese es tu deseo
si ese es tu deseo.
(Alma…)

Leonard Cohen - If It Be Your Will (Si es tu deseo)





8 de novembro de 2013

16 de outubro de 2012

Visións I

Courel no corazón


 

©Caridade Sanz
 


8 de fevereiro de 2012

Sen mais















Foto:Adrián Regos. Texto: Caridade Sanz

DEL MONTÓN

Soy la que soy.
Casualidad inconcebible
como todas las cosas.

Otros antepasados
podrían haber sido los míos
y yo habría abandonado
otro nido,
o me habría arrastrado cubierta de escamas
de debajo de algún árbol..

En el vestuario de la naturaleza
hay muchos trajes.
Traje de araña, de gaviota, de ratón de monte.
Cada uno, como hecho a medida,
se lleva dócilmente
hasta que se hace tiras.

Yo tampoco he elegido,
pero no me quejo.
Pude haber sido alguien
mucho menos personal.
parte de un banco de peces, de un hormiguero, de un enjambre,
partícula del paisaje sacudida por el viento. ...

Wislawa Szymborska- Polonia
Traducción: Gerardo Beltrán





24 de outubro de 2010


©Caridade Sanz
... Dejarse vaciar por el tiempo como se dejan vaciar los pequeños crustáceos y moluscos por el mar. El tiempo es como el mar. Nos va gastando hasta que somos transparentes. Nos da la transparencia para que el mundo pueda verse a través de nosotros o pueda oírse como oímos el sempiterno rumor del mar en la concavidad de una caracola. El mar, el tiempo, alrededores de lo que no podemos medir y nos contiene
José Ángel Valente (Fragmentos de un libro futuro)

12 de junho de 2009

Obra plástica. Serie I

Mare Nostrumacrílico sobre lenzo (100 x 73)

acrílico sobre lenzo (110 x 55)
 
acrílico sobre lenzo (73 x 50)
©Caridade Sanz